พ่อชวนคุย ภาค 1 · บทนำ

ทำไมพ่อถึงอยากชวนคุยเรื่องนี้

ทำไมพ่อถึงอยากชวนคุยเรื่องนี้

พูดกันตามตรงนะครับ ถ้าจู่ ๆ มีใครสักคนเดินมาบอกคุณว่า "วันนี้เรามาคุยเรื่อง , แล้วก็มาตรฐาน กันเถอะ" ปฏิกิริยาแรกของคนส่วนใหญ่—โดยเฉพาะคนที่ไม่ได้เป็นโปรแกรมเมอร์ ไม่ได้เขียนโค้ด—ก็คงอยากจะหันหลังแล้วเดินหนีให้ไวที่สุด 55555

เพราะในสายตาของคนทั่วไป คำพวกนี้มันฟังดูเหมือนตำราเล่มหนาเตอะ ฟังดูเหมือนเอกสารส่งตรวจของราชการ หรือไม่ก็เป็นเรื่องของเด็กไอทีใส่แว่นหนา ๆ ที่นั่งเถียงกันเรื่องระบบในห้องแอร์

แต่สำหรับคนที่ทำงานกับระบบซอฟต์แวร์มาค่อนชีวิตอย่างผม ผ่านทั้งวันที่โปรเจกต์รุ่งเรือง วันที่ระบบพังตอนตีสาม วันที่ขอบเขตงานงอกจนทีมแทบไม่ได้นอน และวันที่ต้องควักกระเป๋าตัวเองมานั่งแก้ปัญหา... ผมกลับมองเห็นสิ่งตรงกันข้ามเลยครับ

คำศัพท์พวกนี้ จริง ๆ แล้วเนื้อแท้ของมันไม่ใช่เรื่องคอมพิวเตอร์เลยแม้แต่นิดเดียว

แต่มันคือ "ศาสตร์แห่งการเอาตัวรอด" ของมนุษย์ที่ต้องสร้างของอะไรสักอย่างร่วมกัน ไม่ให้หลงทาง ไม่ให้เหนื่อยฟรี และไม่ให้หันมามองหน้าแล้วทะเลาะกันเองกลางทาง

จุดตายที่เราทุกคนเคยเจอ: "ไปวาดขนตาก่อนวาดโครงหน้า"

ลองนึกภาพตามผมดูนะครับ ไม่ต้องเป็นเรื่องเขียนโปรแกรมหรอก เอาแค่เรื่องใกล้ตัวที่สุดอย่าง "การวางแผนพาสมาชิกในบ้านไปเที่ยวต่างจังหวัดสักทริป"

เวลาที่เราเริ่มคิดจะไปเที่ยว อาการแรกของพวกเราส่วนใหญ่คืออะไรครับ?

ยังไม่ทันรู้เลยว่าสมาชิก 4 คนในบ้านว่างตรงกันวันไหน... ยังไม่ทันตกลงกันเลยว่างบประมาณในกระเป๋ามีเท่าไหร่... แต่หลายคนเปิดมือถือ เข้าแอป ไปนั่งแคปรูปร้านกาแฟร้านที่ 5 ที่เขาว่าเค้กอร่อย หรือไปนั่งเลือกว่าตอนเย็นจะกินชาบูร้านไหนดีแล้ว!

นี่คืออาการคลาสสิกที่ผมมักเปรียบเทียบว่า "การรีบไปวาดขนตาก่อนที่จะวาดโครงหน้า"

ศิลปินเวลาเขาวาดรูป ไม่มีใครหยิบพู่กันเบอร์เล็กสุดมานั่งแต้มลูกตาก่อนหรอกครับ เขาต้องถอยหลังออกมาก้าวหนึ่ง เอาถ่านร่างโครงสร้างสัดส่วนบนผ้าใบภาพรวมก่อน ต้องเห็นก่อนว่าหัวอยู่ตรงไหน ลำตัวอยู่ตรงไหน แสงเข้าทางไหน

ถ้าโครงภาพรวมมันเบี้ยว ต่อให้คุณลงสีขนตาสวยขนาดไหน สุดท้ายภาพนั้นก็พังอยู่ดี

การทำงานหรือการใช้ชีวิตของเราก็เหมือนกันครับ คนเรามักชอบกระโดดเข้าไปลงมือทำในจุดที่ "สนุกหรืออยากทำ" ทันที โดยที่ยังไม่มีโครง ไม่มีหลักยึด และไม่เคยปักหมุดจุดเชื่อมต่อสำคัญ ๆ (Nodes) ไว้เลย พอถึงเวลาจริง วันเดินทางเลื่อนบ้างล่ะ ร้านที่เล็งไว้ปิดวันจันทร์บ้างล่ะ คนนั่งข้าง ๆ เมารถบ้างล่ะ... รายละเอียดทั้งหมดที่เราอุตส่าห์อดหลับอดนอนหามาเป็นอาทิตย์ ก็กลายเป็นขยะที่ต้องโยนทิ้งหน้างานทันที แล้วความเครียดก็เข้ามาแทนที่ความสุข

ทำไมต้อง 3 เรื่องนี้?

ในหนังสือเล่มนี้ ผมไม่ได้มาชวนคุยเพื่อให้ทุกคนไปสอบเอาใบเซอร์วิศวกรนะครับ แต่ผมอยากชวนทุกคนมา "ยืมแว่นตาของวิศวกร" ไปใช้มองชีวิตและการทำงาน

โดยผมคัดเอา 3 แกนหลักที่ผมใช้ทำงานและใช้ชีวิตมาตลอด:

  1. SDLC (Software Development Life Cycle): ตัดคำว่า Software ออกไป มันคือกฎธรรมชาติของ "วงจรการสร้างของ" ทุกอย่างในโลกมีลำดับขั้นของมัน: คิดอยากได้ → สรุปแบบ → ลงมือสร้าง → ตรวจเช็ก ถ้าเราละเลยเรื่องสำคัญบางขั้น เราอาจต้องย้อนกลับมาแก้ในราคาที่แพงกว่าเดิม และหัวใจสำคัญของมันคือ การแก้ความเข้าใจผิดตั้งแต่ในกระดาษ มักจะถูกกว่าการไปทุบแก้ตอนของสร้างเสร็จแล้วหลายเท่า
  2. Project Management (PM): คือศิลปะของการรักษาสมดุล สามเหลี่ยมเหล็กในตำนาน—ขอบเขตงาน (Scope), เวลา (Time), และทรัพยากร/แรง (Cost)—ที่คอยเตือนสติเราเสมอว่า "อยากได้ทุกอย่าง แต่ไม่ยอมจ่ายอะไรเลย มันไม่มีอยู่จริง" พร้อมกับวิธีคิดเรื่องความเสี่ยงแบบไม่ประมาท
  3. ISO/IEC 29110: มาตรฐานสากลที่ตั้งใจออกแบบมาเพื่อ "คนตัวเล็ก" (VSEs - ) โดยนิยามครอบคลุมตั้งแต่หน่วยงานหรือโครงการที่มีคนไม่เกิน 25 คน ไปจนถึงทีมเล็ก ๆ ไม่กี่คน หรือแม้แต่ฟรีแลนซ์ทำงานเดี่ยวก็หยิบหลักคิดไปใช้ได้ โดยเฉพาะสำหรับ ที่เราจะหยิบมาใช้ในเล่มนี้ มี 2 กระบวนการหลัก ได้แก่ Project Management (PM) และ Software Implementation (SI) (หรือแปลเป็นภาษาคนทำงานเข้าใจง่าย ๆ คือ คุมทิศทางการบริหาร กับ ลงมือสร้างของ) และมีสิ่งสำคัญที่เรียกว่า Traceability (ร่องรอย) เพื่อตอบคำถามง่าย ๆ ว่า สิ่งที่เราเหนื่อยทำอยู่ตอนนี้ มันยังตรงกับเป้าหมายแรกที่เราตกลงกันไว้ไหม?

และแถมท้ายด้วยแนวคิด "การวางโครงและ Node แบบศิลปิน" ที่จะช่วยให้คุณมองเห็นภาพรวมของโปรเจกต์ได้บนกระดาษเพียงแผ่นเดียว ก่อนที่จะปล่อยให้ใครลงไปเก็บรายละเอียด

สนามซ้อมของเรา: ทริปครอบครัวจำลอง

เพื่อให้เรื่องทั้งหมดนี้ไม่ลอยอยู่บนหอคอยงาช้าง ผมจะไม่ยกตัวอย่างการเขียนแอปพลิเคชัน ไม่พูดเรื่องเซิร์ฟเวอร์ ไม่พูดเรื่องฐานข้อมูล

หลายคนอาจจะแอบสงสัยว่า "ครอบครัวอะไรจะมานั่งคุยศัพท์เทคนิคอย่าง , หรือ กันบนโต๊ะกินข้าว?" 55555 ต้องแอบบอกภูมิหลังของบ้านเรานิดหนึ่งครับว่า ในบ้านเรา แม่ก็ทำงานสายไอที ส่วนพี่ชาย ม.5 พ่อก็กำลังปูพื้นฐานวิศวกรรมซอฟต์แวร์ให้เขา ศัพท์พวกนี้จึงกลายเป็นภาษาเล่นสนุกบนโต๊ะกินข้าวของบ้านเราไปโดยปริยายครับ!

แน่นอนครับว่ามาตรฐานระดับโลกอย่าง ISO/IEC 29110 ไม่ได้มีข้อกำหนดเรื่องการจัดทริปเที่ยวหรอกครับ 55555 แต่ตลอดทั้งเล่มนี้ เราจะหยิบ "วิญญาณและกลไกการคิด" ของมัน—การตกลงเป้าหมาย การแตกงาน การตรวจรับของ และร่องรอยความสอดคล้อง—มาเป็นแว่นตาส่องดูว่า เราจะนำวินัยทางวิศวกรรมมาปราบความวุ่นวายในชีวิตจริงได้อย่างไร ผ่านการเป็นทีมเดียวกันในการ "วางแผนและออกทริปครอบครัวจำลอง" ไปด้วยกันครับ!

เราจะได้เห็นตั้งแต่:

  • การรับมือกับความต้องการที่ตีกันในบ้าน ()
  • การแตกงาน วางเส้นทาง และปัก Node เดินทาง
  • การดึง (กรอบคิดของบ้านสบายใจ) มาใช้จริง: ตอนที่ต้องหันไปสั่งงานหรือแบ่งหน้าที่ให้คนอื่น (Assign) เราต้องคุยอย่างไรให้รู้เรื่อง และตอนที่ต้องตรวจรับงาน (Acceptance) เราต้องดูหลักฐานอะไรบ้างก่อนจะยอมปล่อยให้รถล้อหมุน
  • ช่วง Deployment & Run (วันล้อหมุนจริง): วันที่ระบบต้องออกไปวิ่งบนถนนจริงแล้วเจอสิ่งที่ไม่ได้อยู่ในแผน—ฝนตก ยางแบน ร้านปิด—เราจะจัดการกับเหตุไม่คาดฝันและการปรับแผนหน้างานอย่างไรโดยที่ไม่เสียสติและไม่ทะเลาะกันทั้งรถ

ข้อตกลงเล็ก ๆ ก่อนออกเดินทาง: ขอบเขตการประยุกต์ใช้ ISO/IEC 29110

เพื่อความเข้าใจตรงกันตั้งแต่หน้าแรก ผมอยากขีดเส้นใต้ไว้ตัวโต ๆ สักนิดครับว่า เป้าหมายของหนังสือเล่มนี้คือการชวนมาฝึก Process Thinking (วิธีคิดอย่างเป็นกระบวนการ) ไม่ใช่การมาสาธิต ISO Compliance (การสอบผ่านเกณฑ์มาตรฐาน)

  1. เรายืมแนวคิดและกระบวนการทำงานมาประยุกต์ใช้: เรานำกระบวนการบริหารโครงการ (PM) และการพัฒนาระบบ (SI) ตามแนวทาง ISO/IEC 29110 มาเชื่อมโยงกับเรื่องเล่า เพื่อให้เห็นภาพว่าการทำงานอย่างเป็นขั้นตอนช่วยแก้ปัญหาในชีวิตประจำวันและโปรเจกต์ขนาดเล็กได้อย่างไร
  2. ไม่ได้มุ่งอธิบายทุกข้อกำหนดหรือทำ ครบทุกชนิด: เราคัดเลือกเฉพาะกิจกรรมและตัวอย่างที่เหมาะสมกับเรื่องเล่า เพื่อถ่ายทอดหลักการและความสัมพันธ์ระหว่างกระบวนการให้เห็นภาพชัดเจน ไม่ได้ครอบคลุมข้อกำหนดทางเทคนิคทั้งหมดของมาตรฐาน
  3. ไม่ใช่หลักฐานความสอดคล้องตามมาตรฐาน: การจำลองในเรื่องเล่านี้มีจุดประสงค์เพื่อการเรียนรู้ จึงไม่ใช่การแสดงความสอดคล้องหรือการรับรองตาม ISO/IEC 29110 และไม่สามารถนำไปใช้ทดแทนข้อกำหนดของมาตรฐานในการดำเนินโครงการจริงได้ครับ

เมื่ออ่านจบเล่มนี้ ผมหวังเพียงอย่างเดียวครับ...

ไม่ใช่เพื่อให้คุณกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านมาตรฐานสากล แต่เพื่อให้คุณได้ "ความสบายใจ" เวลามีโปรเจกต์ใหม่เข้ามาในชีวิต ไม่ว่าจะเป็นการจัดงานแต่งงาน, การเปิดร้านกาแฟเล็ก ๆ, การรับงานฟรีแลนซ์ชิ้นแรก, หรือแม้แต่การพาครอบครัวไปเที่ยวครั้งต่อไป

คุณจะมองเห็นโครง รู้จักปัก Node ตกลงงานกันรู้เรื่อง และส่งมอบความสุขได้ โดยไม่ต้องเหนื่อยฟรีอีกต่อไป

หมายเหตุจากผู้เขียน (Author's Note & Disclaimer)

หนังสือเล่มนี้เขียนขึ้นจากประสบการณ์การทำงานจริงและมุมมองส่วนตัวของผู้เขียน ผ่านการลองผิดลองถูก การแก้ปัญหา และบทเรียนที่สะสมมาตลอดหลายสิบปี

แนวคิด วิธีการ และตัวอย่างที่นำเสนอ เป็นสิ่งที่ผู้เขียนกลั่นกรองและตีความจากประสบการณ์ของตนเอง ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นวิธีที่ถูกต้องที่สุด หรือเหมาะสมกับทุกสถานการณ์

เรื่องเล่าและบริบทการจำลอง: เรื่องราวของทริปครอบครัวระยอง 3 วัน 2 คืน ที่ปรากฏตลอดทั้งเล่มนี้ ไม่ได้เกิดขึ้นจริงในชีวิตจริง แต่เป็นการจำลองสถานการณ์ (Realistic Simulation) ที่ผู้เขียนออกแบบขึ้นอย่างสมจริง โดยคำว่า "สมจริง" ในที่นี้ คือการจำลองขึ้นมาจาก บริบทปกติที่เกิดขึ้นได้จริงในบ้านของผมเอง ทั้งบทสนทนาบนโต๊ะอาหาร อุปนิสัยของลูก ๆ การถกเถียงเรื่องงบประมาณ ไปจนถึงวิถีชีวิตและความสัมพันธ์ของคนในครอบครัว เพื่อให้เป็นสนามทดลองทางความคิดที่เข้ากับสิ่งที่ต้องการจะชวนคุยในหนังสือเล่มนี้ได้อย่างเป็นธรรมชาติครับ

ผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการพิจารณา เลือกนำสิ่งที่เห็นว่าเป็นประโยชน์ไปปรับใช้ให้เหมาะกับบริบทของตนเอง ส่วนใดที่กล่าวถึงมาตรฐานหรือหลักวิชาการ ขอให้ยึดเอกสารอ้างอิงต้นฉบับเป็นหลัก หนังสือเล่มนี้มีจุดประสงค์เพื่อถ่ายทอดความเข้าใจ ไม่ใช่ใช้แทนข้อกำหนดอย่างเป็นทางการ

และถ้าอ่านแล้วพบว่าอะไรไม่เข้าท่า ก็ไม่จำเป็นต้องเชื่อพ่อทุกเรื่องนะครับ 55555

หากพบข้อผิดพลาดหรือมีความคิดเห็นที่แตกต่าง ผมจะขอบพระคุณอย่างยิ่งหากท่านส่งความคิดเห็นมาเพื่อแลกเปลี่ยนและหารือกัน เพราะผมเชื่อว่าการเปิดรับมุมมองที่หลากหลาย จะช่วยให้เราร่วมกันปรับปรุงเนื้อหาให้ถูกต้องและสมบูรณ์ยิ่งขึ้นครับ โดยสามารถแวะมาร่วมพูดคุยแลกเปลี่ยนกันได้ที่ Facebook Group: สบายใจ AI Club หรือส่งอีเมลถึงผมได้โดยตรงที่ sabayjaibuddy@gmail.com ครับ

ถ้าพร้อมแล้ว พักเรื่องเครียด ๆ ไว้ข้างหลัง แล้วขึ้นรถมาเดินทางไปด้วยกันครับ!